Bernard Guidonis - biskup Nordyjski
"Dla świata byłem kolejnym samotnikiem, który uciekł w ostępy by znaleźć się bliżej Boga. Jednak ja nie byłem bliżej, byłem samotny jak nigdy dotąd."
Opis wyglądu
To prawda, że jestem chudy, wręcz przeraźliwie chudy. Twarz mam pociągłą, a policzki zapadnięte, oczy koloru grafitu i czarne włosy przycięte na krótko. Prosty nos, usta raczej wąskie, wysokie gładkie czoło. Nie noszę zarostu, nie mam też blizn, lub innych znamion na ciele.
Jestem wysokim, smukłym mężczyzną o bladej skórze, co jest u nas dziedziczne. Nie jestem zwinny, chodzę raczej sztywno. Rzadko się uśmiecham, mówią też, że jestem ponury i milczący. Staram się wysławiać poprawnie i zwięźle, bo to świadczy o moim pochodzeniu.
Oczywiście, że jestem szlachcicem! W służbie kościoła. Habit, nie jest oznaką majętności, skromny i praktyczny, czarny, ze srebrnym zdobieniem. Płaszcz, również prosty, szkarłatny, bez klejnotów czy złotej nici. Krzyż, srebrny, zawieszony na mej piersi. Zaiste, są i pierścienie, ten jest pamiątką rodzinną, a ten, to kolejny symbol, pieczęć biskupia. Trzeci? Chyba nie sądzisz panie, że będę tragarzem? To zamiast stu kordinów, niezbędnych w dalekiej podróży. Granatowa szarfa którą przewiązuje się w pasie, jest przy niej psałterz - modlitewnik inaczej, usadzony w pokrowcu dokładnie w miejscu gdzie rycerz nosi rapier.
Skąd pochodzę? Z pewnością już się domyślasz. Z Nordii. Kim więc jestem? Badaczem, pielgrzymem, sługą Jedynego.
Rodzina
Moja rodzina nie jest bogata, nie posiada rozległych ziem czy zamków. Rodzina Guidonis jest jak Nordyjska stal, zimna i niezmienna. Ojciec Orban Guidonis zajmuje się eksportem stali. To surowy wyrachowany człowiek, z zasadami, rzadko bywał w domu, a pracę stawiał ponad wszystko. Niechętnie o nim rozmawiam i mam do niego żal, za te wszystkie lata gdy mi go brakło.
Matka Beatrijs Guidonis z domu van Tiemen, czarnowłosa piękność jak zwykł mawiać mój ojciec. Posłuszna memu ojcu, zawsze wspierała go w dążeniu do doskonałości. Dla mnie czuła, choć stanowcza. W przeciwieństwie do ojca, matkę miałem zawsze przy sobie, gotowa wesprzeć mnie gdy tego potrzebowałem, zaszczepiła we mnie chęć zgłębiania wiedzy.
Starszy odemnie o 15 wiosen, brat Nicodemus Guidonis, niespokojna dusza.. Gdy byłem jeszcze chłystkiem zabierał mnie na polowania. Nie podzielałem jego entuzjazmu co do tych wypraw. Wstąpił do szkoły oficerów i ożenił się, awansował na kapitana, potem wyjechał, stacjonuje w Agarii, nie mam z nim kontaktu, choć wiem od matki, że czasem pojawia się w domu rodzinnym.
Starsza siostra Mirella de Bourbone Guidonis wyszła za Cynazyjskiego księcia Rainera de Bourbone. Dzieli nas różnica 24 lat, nie znam jej prawie wcale, bo spotkałem zaledwie kilka razy. Miła i piękna kobieta, urodę odziedziczyła po matce, nieco frywolna jeśli wierzyć memu bratu. Nie mam z nią żadnego kontaktu, jest dla mnie bardziej jak odległa kuzynka niźli siostra.
Życiorys
Mój starszy brat obrał karierę wojskowa, mi więc przypadło studiowanie nauk. Dzięki matce polubiłem się uczyć, a dzięki książką z domowej biblioteczki, odkryłem dziedzictwo Rodian.
Najpierw był uniwersytet w stolicy Nord, gdzie studiowałem architekturę do której zapałałem już w domu rodzinnym. Monumentalne Rodiańskie Katedry są wyjątkowymi budowlami, to prawdziwe dzieła sztuki, a każda z nich kryje w sobie wiele zagadek i tajemnic. Jak się później dowiedziałem Katedry są przede wszystkim źródłem nieskarzonej wiedzy.
Od fascynacji Rodiańskimi budowlami był już tylko krok do poznania pisma Rodian. Tak więc kolejny uniwersytet był w Kartinie, stolicy papieskiej. Przeniosłem się tam na jakiś czas i zamieszkałem. W owym czasie zawarłem wiele znajomości, a moje zainteresowania popychały mnie ku przeznaczeniu jakim było duchowieństwo. Wpierw jednak wstąpiłem do uniwersyteckiego bractwa kościelnego, tam przyjąłem za swego patrona św. Rodianusa, badacza
katedr. W końcu zdecydowałem się poświęcić nauce w służbie kościoła. Przyjąłem święcenia i od tej pory jako mnich, gromadziłem wiedzę i przekazywałem ją braciom osiadłym, to jest mnichom i skrybom w klasztorach. Nie ukrywam, że miałem nadzieje na szybką karierę i wysoką pozycje. Wielu moich świeckich kolegów z czasów studiów, w szczególności tych mniej zamożnych, próbując prowadzić własne badania klepali przysłowiową biedę. Ja byłem finansowany przez Kościół choć w pierwszych kilku latach mej pracy musiałem sobie zapracować na uznanie. Dużo podróżowałem, i tak kolejne lata upływały.
Minęło kilkanaście lat od ukończenia uniwersytetu w Kartinie, a moja praca nie poszła na marne. Awansowałem i po kolejnych święceniach otrzymałem tytuł Biskupa Tytularnego. Od tej pory zajmowałem się tylko poważnymi badaniami, słusznej rangi. Jako biskup pracowałem nad konstrukcjami Rodyjskich Katedr, sporządzałem plany, opisywałem podobieństwa i różnice pomiędzy budowlami z różnych epok. Miałem bliski kontakt z wiedzą Rodian i nadzieję na odkrycie czegoś, co zmieni świat. Tak miałem ambicje, byłem jeszcze młody, wszystko wydawało się proste, przejrzyste, nie było odcieni szarości.
Tajmenica
Aż do czasu. Podczas pobytu w górach Gordu gdzie prowadziłem badania, zgłosił się do mnie pewien człowiek, dziś po tylu latach nie pamiętam jak miał na imię. Powiedział mi, że jest pewna kobieta, która pragnie się zemną spotkać i ma dla mnie cenne informacje na temat historii Katedry w Gordzie. Początkowo byłem sceptyczny, ale człowiek ów zaklinał się, że nie pożałuję. W końcu sprawa mnie zaintrygowała, zgodziłem się na spotkanie z tajemniczą osobą.
To był okres niepokoju i zagubienia, wiara ma podupadła, a ja poświęciłem się bez reszty nauce. Zadałem się z nieodpowiednimi ludźmi, Bóg jeden wie czy to w ogóle byli ludzie? W zamian za wiedzę której tak łaknąłem zdradziłem wiarę. Zaczęło się niewinnie, miałem sporządzać dokładne szkice fragmentów Rodyjskich budowli. W zamian otrzymywałem wiedzę, która była dla mnie niedostępna. Jaki byłem wtedy naiwny, jaki głupi! Ta umowa wiązała mnie nadprzyrodzoną siłą, której mocy nie pojmowałem.
Spotykałem się więc z łącznikiem, z kobietą, damą jak w tedy sądziłem, zwała się Sophia. Nigdy nie dostrzegłem jej rysów, zawsze incognito. Ona to przekazywała mi wiedzę której tak pożądałem. Kim był jej Pan? Nie dbałem o to, nie interesowały mnie szczegóły, nazwiska, przyczyny. Byłem zaślepiony. W końcu odnaleziono sporządzone przezemnie szkice i poufne teksty. Winą za wyjawienie sekretnej wiedzy, konszakty z deviria i szpiegostwo, obarczono głównego Mistrza, badacza Katedr Ojca Trymona, który był skrupulatnym i szczerze oddanym sługa kościoła. Oskarżono jego, zamiast mnie, a na drugi dzień znaleziono biedaka powieszonego w celi. Moja ignorancja i brak odpowiedzialności doprowadziły do śmierci prawego człowieka. Gdybym się w tedy przyznał, gdybym wyjawił swoją mroczną tajemnice, nie uczyniłem tego. Zawiodłem siebie i Jedynego, nie miałem odwagi spojrzeć na ołtarz, w modlitwach czułem pustkę, bezsilność. Najgorsze było, że nie poniosłem żadnej kary, byłem wyklęty i pozostawiony samemu sobie.
Porzuciłem badania. Zaszyłem się głęboko w górach w odległym i zapomnianym przez świat Klasztorze gór Nordii. Tam oddawałem się żarliwej modlitwie, mając nadzieję na spokój ducha. Dla świata byłem kolejnym samotnikiem, który uciekł w ostępy by znaleźć się bliżej Boga, Jednak ja nie byłem bliżej, byłem samotny jak nigdy dotąd.
Po 60 latach nauczyłem się pokory, odmieniłem, mam nadzieje, że na lepsze. Wielu których znałem już odeszło, nie mam wielu przyjaciół, nie jestem rozpoznawany na dworach. Jednak może to i dobrze. Powracam do życia, zaczynam wszystko od początku. Wracam odkupić winy, naprawić swój błąd.
Szczegółowy opis
Wiek 104
Wzrost 190
Waga 70
Włosy czarne
Oczy grafitowe
Karnacja jasna
Ojciec Orban Guidonis
Matka Beatrijs Guidonis z domu van Tiemen
Brat Nicodemus Guidonis
Siostra Mirella de Bourbone z domu Guidonis
Ważne wydarzenia
- dzieciństwo spędzone w rodzinnym domu, w Nordii
- uniwersytet w stolicy Nordii - Nord
- uniwersytet w Kartinie, liczne znajomości, Rodianus mym patronem
- przyjęcie święceń, uczony mnich z ramienia kościoła
- podróże po świecie, badania w służbie kościoła
- przyjęcie święceń Biskupa tytularnego
- podróże po odległych zakątkach dominium, badania, zatracenie się w nauce
- pakt, zawieram niepisana umowę z tajemniczą personą, odtąd w ukryciu wymieniamy się wiedzą
- oskarżenie ojca Trymona o konszakty z deviria, samobójstwo Ojca Trymona
- zdruzgotany porzucam badania i dostatnie życie, udaje się do edległego klasztoru w górach Nordii by tam cierpieć w samotności
- w klasztorze oddaje się głębokiej modlitwie i zgłębianiu ksiąg oraz korespondencją z uczonymi w całym dominium, poznaje swego serdecznego przyjaciela Maurice
- po niespełna 60 latach spędzonych na modlitwie i studiowaniu ksiąg, w wieku 100 lat postanawiam opuścić mury Klasztoru Długowiecznych
- opactwo w Nordii, powolne asymilowanie się do nowej rzeczywistości
- czasy obecne, mam 104 lata
Uczony
